Günlüğümden

Monitörü düzelttim, kaydı ters çevirdim. Üstad kâğıdın köşesine küçük bir tik attı. Fotoğrafını çektim.

Pazar akşamı yarın için hazırlık: bir kalem, bir defter, bir de annemin poğaçaları.

Annem 12 poğaça yaptı. Saniye Hanım vergisini sormadı, torununun fotoğraflarını gösterdi. Bu da danışmanlık sayılır.

Kuruş ilk gece klavyenin üstünde uyudu. Sabah ekranda 300 tane j harfi vardı. Kaydetmemişim, şükür.

Hafta sonu planım: mizanı tutturmak. Plan B: uyumak.

1.440 TL'yi müşteriye söyledikten sonra fark ettim. Hesaplayıcıyı üç kez denedim. Üçünde de 1.000 çıktı.

Bugün öğrendiğim: hesap makinesi yalan söylemez. Ben ona söyletebiliyorum ama.

Arife öğleden sonrası ofis: herkes ekrana bakıyor, kimse konuşmuyor. Ben de bakıyorum. Ne yaptığımızı sonra soracağım.

Tevkif kelimesine hâlâ gülüyorum. Üstad gülmedi. Akşam deftere yeni bir sayfa açtım: Utandıklarım.

Üstad'ın kırmızı kalemi bugün 7 kez konuştu. Ben 3 kez konuştum. O kazandı.

Yarın tatil sanıyordum. Takvime 28 Ekim'i kırmızıyla yazdım. Kalemi Üstad'dan ödünç aldım, fark etmedi.

Yarın 28 Ekim, KDV son gün. Ben bugünden çay demledim.

İlk günün ilk dersi: "Bir bakar mısın?" bir soru değil, görevmiş.

İlk gün. Üstad bana kırmızı kalemini gösterdi: "Bunu kullanmak zorunda kalmayalım." Kullandı.